ΣYNENTEYΞEIΣ #3: H ΣYΓΓPAΦEAΣ KATEPINA MOYPIKH

18.1.17


Σήμερα στη στήλη "Συνεντεύξεις" έχουμε τη χαρά και την τιμή να έχουμε τη συγγραφέα κ. Κατερίνα Μουρίκη. Την κ. Μουρίκη τη γνώρισα μέσα από το βιβλίο της "Περιπέτεια στη Σκουπιδανία" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός
, που άρεσε πολύ στα παιδιά και σε μένα. Εκτός από το συγκεκριμένο βιβλίο όμως, η κ. Μουρίκη έχει γράψει πολλά πολλά ακόμα παιδικά παραμύθια, που έχουν αγαπηθεί από πάρα πολλά παιδιά! Κι επειδή όπως έχω ξαναπεί, μου αρέσει πάρα πολύ να μαθαίνω τα "backstage" των όμορφων προσπαθειών, ήξερα ότι έπρεπε να μας παραχωρήσει συνέντευξη! 
Αφήνω τα υπόλοιπα να μας τα πει η ίδια! κ. Μουρίκη σας ευχαριστώ πολύ!

Κ. Μουρίκη πώς ξεκινήσατε τη συγγραφή παιδικών βιβλίων;

Θα έλεγα ότι ήταν τυχαίο.  Όταν τα παιδιά μου ήταν μικρά μας άρεσε να φτιάχνουμε μαζί παραμύθια. Ήταν ένα παιχνίδι που μας έδενε, μας ψυχαγωγούσε και έκανε τις ώρες μας ποιοτικές. Πλέκαμε με τη φαντασία μας ιστορίες που δεν ξέραμε πού θα μας βγάλουν.  Σα μητέρα κατέγραφα αυτές τις ιστορίες με σκοπό να τις δώσω κάποτε στα παιδιά μου σαν ενθύμια αυτών των τόσο γλυκών και μεστών στιγμών. Καθώς τις έγραφα από την αρχή, άθελά μου, έκανα μικρές παρεκκλίσεις από το αρχικό –άτεχνο- κείμενο. Πρόσεχα το λόγο, σμίλευα τις προτάσεις για να αποκτήσουν σφιχτή ροή, παραστατικότητα και σαφήνεια. Έτσι, χωρίς να το καταλάβω ξύπνησε μέσα μου ο «συγγραφέας». Μετά, με παρότρυνση μια φίλης, πήρα μέρος στον ετήσιο λογοτεχνικό διαγωνισμό της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς. Ήρθε ένας Έπαινος. Μετά ένα συμβόλαιο από έναν Εκδοτικό Οίκο και  ύστερα ακολούθησε πολλή δουλειά, ώσπου να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι πια συγγραφέας. Και η δουλειά συνεχίζεται… 

Πιστεύετε ότι το παιδικό βιβλίο έχει κάποιες «ιδιαιτερότητες» , δυσκολίες, ως προς τον τρόπο προσέγγισης των θεμάτων που πραγματεύεται; Είναι τελικά «δύσκολο κοινό» οι λιλιπούτειοι αναγνώστες;

Το παιδικό βιβλίο έχει τόσες «ιδιαιτερότητες» όσες έχει και ένα παιδί από έναν ενήλικα. Το παιδί λειτουργεί περισσότερο με το συναίσθημα και τη φαντασία και λιγότερο ή καθόλου με την ορθολογική σκέψη. Η φαντασία του τού επιτρέπει όχι απλά να  βιώνει το παραμύθι αλλά να το επεκτείνει χωρίς όρια δίνοντας συχνά τροπές ή ανατροπές που ούτε ο ίδιος ο συγγραφέας θα μπορούσε να φανταστεί όταν το έγραφε.  Από την άλλη, απαιτεί έναν λόγο σαφή, προσαρμοσμένο στην δεκτικότητά του. Μία πλοκή που το ταξιδεύει χωρίς να το μπερδεύει, ήρωες με τους οποίους θα μπορεί να ταυτιστεί, χιούμορ που θα ξεκλειδώσει την ψυχή του. Θέλει ακόμα αισιόδοξο μήνυμα που να γεμίζει την ψυχή του με φως και ελπίδα. Με αυτό δεν θέλω να πω ότι πρέπει να αποκρύπτουμε την αλήθεια και να ζαχαρώνουμε πάντα το χάπι. Αντίθετα πρέπει να είμαστε ειλικρινείς μαζί του αλλά πάντα να στεκόμαστε πλάι του με χαμόγελο ενθάρρυνσης και όχι με κουκούλωμα της αλήθειας. Γιατί το παιδί έχει κεραίες που συλλαμβάνουν λεπτομέρειες που εμάς μπορεί να μας διαφεύγουν. Επίσης είναι αυθόρμητα και ειλικρινή. Αν κάτι δεν τους αρέσει θα σου το πούνε. Κι αν δεν τα κερδίσεις από την αρχή  έχεις χάσει το παιχνίδι. Μάλιστα το σημερινό παιδί έχει πολύ περισσότερα ερεθίσματα απ’ όσα είχαν  οι γονείς ή οι παππούδες του στην αντίστοιχη ηλικία. Είναι πολύ ξύπνιο και απαιτητικό. Δεν ικανοποιείται με γλυκερά  αναγνώσματα ή διδακτικά κείμενα χωρίς νεύρο και δράση.
 Γιαυτό και πρέπει να είμαστε προσεκτικοί για να μην χάσουμε την εμπιστοσύνη του. Μετά από όσα σας είπα θα έλεγα ότι τα παιδιά είναι ιδιαίτερα απαιτητικοί αναγνώστες. 




Με ποια θέματα έχετε ασχοληθεί εσείς στα βιβλία σας και από πού πηγάζει η έμπνευσή σας; 

Θα απαντήσω τη ερώτησή σας αρχίζοντας από το δεύτερο σκέλος της. Όπως κάθε συγγραφέας έτσι κι εγώ αντλώ τις εμπνεύσεις μου από τη δεξαμενή των προσωπικών μου βιωμάτων, αλλά και από την καθημερινή ζωή μας. Και η ζωή είναι πιο ευφάνταστη κι από τον πιο χαρισματικό συγγραφέα αφού συχνά-πυκνά μας φέρνει αντιμέτωπους με «ιστορίες καθημερινής τρέλας». Προσέχω πάντα τα ερεθίσματα που δέχομαι να κινητοποιούν τη φαντασία μου σε κατευθύνσεις που ενδιαφέρουν και τα παιδιά.  Τα θέματα που συνήθως θίγω συμπυκνώνονται στην έννοια ΑΓΑΠΗ. Και εξηγώ: Αγάπη προς τον εαυτό μας με την έννοια της αυτοεκτίμησης και όχι της έπαρσης. Αγάπη προς τον συνάνθρωπο με την έννοια της ανυστερόβουλης προσφοράς. Αγάπη στη φύση, με την έννοια της κατανόησης της ύπαρξής μας ως αναπόσπαστου κρίκου της. Αγάπη στη ζωή ως πολύτιμο και αναντικατάστατο αγαθό. Αγάπη στην αγάπη, αγάπη για την αγάπη. 
.


Η «Περιπέτεια στη Σκουπιδανία» πώς προέκυψε;

Το βιβλίο μου «ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΤΗ ΣΚΟΥΠΙΔΑΝΙΑ» εντάσσεται σε μία σειρά βιβλίων των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ με κοινό αρχικό τίτλο  «ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΤΗ ……» που αφορούν θέματα που επεξεργάζονται τα παιδιά μέσα στα σχολεία τους στα πλαίσια της ευέλικτης ζώνης. Για παράδειγμα τις διατροφικές συνήθειες, την σωματική καθαριότητα, την σωματική άσκηση, την περιβαλλοντική εκπαίδευση κ.λ.π. Έτσι προέκυψαν τα βιβλία «ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΤΗ ΛΙΧΟΥΔΑΝΙΑ» «………… ΣΤΗΝ ΤΕΜΠΕΛΧΑΝΙΑ» , «…… ΣΤΗΝ ΒΑΚΤΗΡΙΑΝΙΑ», «……… ΣΚΟΥΠΙΔΑΝΙΑ».  Τα βιβλία αυτά έχουν μπει  σε πολλά σχολεία και έχουν αγαπηθεί από μαθητές και δασκάλους οι οποίοι μάλιστα τα αξιοποίησαν με βιωματικό τρόπο μέσα στα σχολεία τους. 


Είναι τελικά ακόμα απαραίτητο να μιλάμε για την ανακύκλωση; Με τόση ενημέρωση και ύστερα από τόσα χρόνια, που η ανακύκλωση είναι στη ζωή μας, θα περίμενε κανείς να έχει γίνει αυτονόητη συνήθεια…

Συμφωνώ μαζί σας ότι έχουν γίνει πολλές συζητήσεις για την ανακύκλωση και γενικότερα για το περιβάλλον. Ωστόσο οι δρόμοι μας, οι παραλίες, οι πλατείες και άλλοι χώροι εξακολουθούν να είναι γεμάτοι σκουπίδια. Αυτό δείχνει ότι έχουμε ακόμα πολύ δρόμο να διανύσουμε μέχρι να φτάσουμε το στόχο μας. Σκέφτομαι ότι και για την ειρήνη, τη διαφορετικότητα, τον σχολικό εκφοβισμό, τη φιλία έχουν γραφτεί άπειρα βιβλία και έχει γίνει ενημέρωση. Ωστόσο τα θέματα αυτά εξακολουθούν να μας απασχολούν ως συγγραφείς, ως δασκάλους ή γονείς. Κάποια θέματα δεν εξαντλούνται. Από τη στιγμή που θα τα αποσιωπήσουμε ή θα θεωρήσουμε δεδομένο ότι φτάσαμε το στόχο μας, το κακό θα έχει αρχίσει να φουντώνει και πάλι. 




Την «Περιπέτεια στη Σκουπιδανία» την παρακολουθήσαμε και σε μία πολύ όμορφη παράσταση. Θέλετε να μας μιλήσετε γι’ αυτή; 

Ήταν πράγματι μεγάλη χαρά για μένα -όπως και για κάθε δημιουργό- να βλέπει το έργο του σε θεατρική σκηνή.  Τα παιδιά  του θιάσου και όλοι οι παράγοντες δούλεψαν με μεράκι και έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό για να υλοποιηθεί ο στόχος. Αυτόν το καιρό οι παραστάσεις αναδιοργανώνονται. Θέλουμε να δώσουμε ένα περισσότερο παιγνιώδες ύφος στην παράσταση καθώς και την ευκαιρία στους μικρούς μας φίλους να συμμετέχουν στην εξέλιξη της ιστορίας. Έτσι κάναμε κάποιες σκηνοθετικέ-δραματουργικές αλλαγές για να φτάσουμε πιο κοντά στους στόχους μας.  Αμέσως μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων η παράσταση θα είναι έτοιμη να δεχτεί τους νέους μας φίλους σε νέο χώρο που πολύ σύντομα θα σαν τον ανακοινώσουμε.


Τι θα θέλατε να πείτε στους γονείς και τους μικρούς αναγνώστες σας κλείνοντας αυτή τη συζήτηση; 

Στους γονείς θα ήθελα να πω ότι η καλύτερη διδαχή είναι το παράδειγμά μας.
Η συμβουλή μου προς τα παιδιά είναι να μην σταματήσουν να ονειρεύονται. 


Σας ευχαριστώ πολύ! 

You Might Also Like

0 σχόλια

Κουβεντούλα να γίνεται... Χαίρομαι να διαβάζω τα σχόλια σας!

MAMA ON FACEBOOK

Μαμαδο-blogs Member

It's all greek to you? Click here to translate!

FAMILIVES MAGAZINE