ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΕ

5.7.16

Σήμερα η Βαγγελίτσα δεν ήθελε να πάει στο σχολείο. Λίγο που η μεγάλη εδώ και τρεις βδομάδες μένει πια στο σπίτι, λίγο που αρρώστησε και έμεινε ένα 5ήμερο εδώ και γλυκάθηκε, λίγο το καλοκαίρι, το μικρό μου επαναστάτησε! Και για άλλη μια φορά, συνειδητοποίησα το πόσο έχει μεγαλώσει.
Το βλέπω εδώ και καιρό. Δεν είναι πια μωρό, δεν είναι καν μικρό παιδάκι. 
Είναι ένα κοριτσάκι πια, με άποψη και θέληση και πάρα πολύ πείσμα για να επιβάλλει και τα δύο. 
Είναι μια πεταλούδα που χορεύει και τραγουδάει κυριολεκτικά όλη μέρα. 
Που ξεφαντώνει σε κάθε τραγούδι και στήνει παιχνίδι στο λεπτό.
Είναι ένα χαδιάρικο γατί, που σε κάθε ευκαιρία τρέχει να μου πει ένα "μυστικό": αγκαλιά και φιλί... 
Είναι ένα πονηρό παλιομουτράκι, που κάνει αταξίες και ακόμα κι αν τη μαλώσω, κάνει πως σοβαρεύει , αλλά από κάτω γελάει πονηρά...
Δεν είναι πια  μωρό η μικρούλα μου και ξαφνικά ο μήνας που μας πέρασε, με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι πια δεν έχω μωρό... Ήμουν στην καλοκαιρινή γιορτή της μικρής. Η Βαγγελίτσα ήταν στη σκηνή, η Κωνσταντίνα καθόταν ή τριγύριζε, σαν μεγάλο πια παιδί και εγώ... καθόμουν! Καθόμουν όλη την ώρα, χωρίς να σηκωθώ, χωρίς κάποιον να στριφογυρίζει στην αγκαλιά ή στο καρότσι. Κάποια στιγμή γύρισα και είδα τους υπόλοιπους γονείς, που έτρεχαν να σηκώσουν ένα μικρούλι που είχε χτυπήσει, που τάιζαν με μπιμπερό, που πήγαιναν σε απόσταση δέκα εκατοστών από το μωράκι που έκανε τα πρώτα βηματάκια... Δεν έχω πια μωρό... Και δεν ήταν και τόσο ευχάριστο αυτό το συναίσθημα. Ένα σφίξιμο ένιωσα...
Δεν έχω πια μωρό. Η Βαγγελίτσα μου από το Σεπτέμβρη μέχρι τώρα έχει γίνει ένα άλλο παιδί. Σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στο σχολείο της και τις φανταστικές της δασκάλες, που πήραν το μπουμπουκάκι μου και μου το γύρισαν λουλούδι.

Ίσως η πιο αγαπημένη μου φωτογραφία...
Η Κωνσταντίνα ήταν μόλις 2 χρονών και η Ευαγγελίτσα λίγων ημερών...
Έβλεπα τις φωτογραφίες του σχολείου... Πώς άλλαζε η έκφραση, πώς το ντροπαλό Ευαγγελάκι, γινόταν σιγά σιγά η Βαγγελίτσα, που όλα τα παιδάκια έτρεξαν να καλωσορίσουν, να αγκαλιάσουν , να παίξουν στο τελευταίο πάρτι. Μου το είχαν πει οι δασκάλες της, πόσο αγαπητή είναι σε όλο το σχολείο, αλλά δεν το είχα δει η ίδια. Και όταν το έζησα και είδα την ευτυχία στο πρόσωπό της, να βρίσκεται ανάμεσα στους αγαπημένους της φίλους, ένα δάκρυ ήρθε πάλι. Γιατί το ντροπαλό μου Ευαγγελάκι μεγάλωσε.
Δεν έχω πια μωρό. Και πριν λίγες μέρες συνειδητοποίησα ότι έκοψε και το πιπίλισμα του δαχτύλου το βράδυ. Χάρηκα από τη μια, γιατί κάναμε μεγάλο αγώνα γι' αυτό. Αλλά από την άλλη... μεγάλωσε....
Το βλέπω στο πρόσωπό της, στις εκφράσεις της, στο θυμό της, στα γλυκά λογάκια που μου λέει.  Το διαπιστώνω κάθε φορά που με διορθώνει, αν αλλάξω τη λέξη στο παραμύθι που διαβάζω, στις ζωγραφιές και τα γράμματα που γράφει. Διόρθωσε τα γραμματάκια που δεν έλεγε καθαρά και η ομιλία της πια είναι μεγάλου κοριτσιού.
Και όταν μου μιλάει για την Ακρόπολη και την Καρυάτιδα στο Βρετανικό Μουσείο ή συζητάει με την αδερφή της πώς θα περάσουν τις διακοπές και ποιες είναι οι αγαπημένες τους φίλες, μέσα στο μυαλό μου γυρίζει διαρκώς η ίδια σκέψη: "πότε πέρασε ο καιρός;;; πότε το σαμιαμίδι μου μεγάλωσε;;;"



Τελειώνει το προνήπιο. Τελειώνει και η μωρουδίλα. Και μπαίνουμε σιγά σιγά, αλλά σταθερά, στην άλλη φάση, τη μεγάλη.
Δεν ξέρω αν μου αρέσει. Τα έχω βρει λίγο σκούρα, το ομολογώ.
Αλλά και με ενθουσιάζει η πρόκληση... Για να δούμε. Ίσως ήρθε και για εμένα ο καιρός να μεγαλώσω, μαζί με τα κορίτσια μου. 
Που δεν είναι πια μωρά...
Σας φιλώ!

You Might Also Like

12 σχόλια

  1. Τι καταλαβες τώρα που με έκανες να κλαψω;;; πες μου τι;;;; Μέσα από τα μάτια σου βλέπω εμένα σε 4-5 χρονακια....να έτσι θα περάσει ο καιρός...ουφ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλα μην κλαις... Κάθε φάση έχει τα ωραία της, αλλά να... είναι πολύ γλυκειά η μωρουδίλα!! Γι' αυτό απόλαυσές την όσο πιο πολύ μπορείς! Σμουτς!

      Διαγραφή
  2. Σε νιώθω τόσο πολύ... έτσι σκέφτομαι κι εγώ για τα δικά μου αγόρια, καλά ο μεγάλος που θα πάει πρώτη το Σεπτέμβρη, το έχω εμπεδώσει εδώ και καιρό το πόσο μεγάλωσε...ο μικρός μου όμως? Έκλεισε τα τρία το Μάιο και κάθε μέρα μεγαλώνει όλο και περισσότερο! Κάθε τόσο τον φιλάω και τον μυρίζω για να βρω λίγη από εκείνη τη χαμένη "μωρουδίλα"...αχ Κατερίνα μου γλυκιά, μεγαλώνουν γρήγορα τα παιδιά μας, μεγαλώνουμε κι εμείς που κάποτε είμαστε αθώα και ξέγνοιαστα παιδιά... έτσι είναι η ζωή! Κάνει κύκλους! Μου φαίνεται πώς πρέπει να "σκαρώσουμε" ακόμα ένα? Τι λες, θα έκανες ένα τρίτο παιδάκι? χιχιχιχι
    Σε φιλώ γλυκά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαχαχα βαλτή είσαι Μαράκι ε;;;; Τρίτο... αχ αχ αχ τι ρωτάς τώρα!!! Θα πάθεις ένα μικρό σοκ Μαρία το Σεπτέμβρη με την πρώτη, δεν θέλω να σε αγχώσω, απλά το πέρασα, γι΄αυτό στο λέω.. ;-) Όσο κι αν το έχουμε καταλάβει, όταν πάνε δημοτικό είναι αρκετά συγκλονιστικό για όλους μας!
      Εσύ θα έκανες άλλο ?? χιχι!! Φιλάκια!

      Διαγραφή
    2. Το ξέρω ότι θα το πάθω... το περιμένω!χιχιχιχι Ίσως και να έκανα ένα ακόμα παιδάκι, κοριτσάκι θα ήθελα, μιας και έχω δυο γιους! Αλλά... από τη μία η οικονομικής αβεβαιότητα της χώρας και η οικονομική δυσκολία της οικογένειας μου (αφού δεν εργάζομαι πια) και από την άλλη η έλλειψη βοήθειας από γονείς και πεθερικά (καθότι ζουν εκτός Αθήνας), το κάνει να είναι ένα γλυκό όνειρο! χιχιχι φιλάκια

      Διαγραφή
    3. Αχ... αυτή η οικονομική δυσκολία... Τέλος πάντων μικρές είμαστε ακόμα, έχει ο Θεός! Εγώ πάντως στο εύχομαι το κοριτσάκι! Φιλάκια Μαράκι μου!!!

      Διαγραφή
    4. αχαχαχα λες να προλαβαίνω? Θα κλείσω τα 37 το Σεπτέμβριο? Σ'ευχαριστώ πολύ κορίτσι μου, άντε κι εγώ να ευχηθώ έναν γιο!!!

      Διαγραφή
  3. Απαντήσεις
    1. Πολλά πολλά φιλιά κι αγκαλιές, ειδικά σήμερα!! Σμούτς!! <3

      Διαγραφή
  4. Κατερινα τι όμορφο κείμενο, πολύ συγκινητική ανάρτηση! Πω-πω πόσο γρήγορα μεγαλώνουν τα αγγελουδια μας!!!! Μωρουδιλα ναι ή ομορφότερη μυρωδιτσα του κόσμου!!! Καλά ή φωτό συγκλονιστική είναι να τις χαίρεσαι τις κούκλες σου! Να είναι υγιείς κ καλοτυχες κ ευλογημένες από τον θεό! Εμένα ο μεγάλος μου θα πάει νήπιο φέτος κ ο μικρουλης μου σε λίγες μέρες θα γίνει 2χρονων κ τρελλενομαι... πόσο γρήγορα κυλάει ο χρόνος... Ή φωτογραφία εντάξει με αποτελείωσε... πεθαίνω... φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αχαχ, το ίδιο αισθάνομαι κι εγώ που το μικρό μου ειναι 3 και αρχίζει να χάνεται η μωρουδιλα! Την παίρνω αγκαλιά και τη μυρίζω όσο πιο βαθιά γίνεται αλλα η μωρουδιλα σιγα σιγα μειώνεται και από τη μια χαίρομαι αλλά από την άλλη λυπάμαι που περνάει τόσο γρήγορα ο καιρός και ποτέ δεν προλαβαίνω να κάνω μαζί τους όλα όσα θα ήθελα και να τους προσφέρω όλα όσα μπορώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Είναι φοβερό πόσο γρήγορα μεγαλώνουν! φοβερό! που αυτά μεγαλώνουν ..σφαίρα.. και εμείς.. μένουμε στα ίδια :)
    Μελαγχόλησα και μόνο που το σκέφτηκα... ότι το μικρό μου μωράκι (1,5 έτους) γίνεται παιδάκια..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κουβεντούλα να γίνεται... Χαίρομαι να διαβάζω τα σχόλια σας!

MAMA ON FACEBOOK

Μαμαδο-blogs Member

It's all greek to you? Click here to translate!

FAMILIVES MAGAZINE