ΠΕΡΙΜΕΝΩ...

25.6.15

via
Αυτές οι μέρες δεν είναι καλές. Είναι φορτωμένες, με εξαιρετική πίεση, με αβεβαιότητα, με ανασφάλεια. Όχι μόνο από τα εξωτερικά γεγονότα, αν και αυτή η κατάσταση που έχει μπει η πατρίδα μας, σίγουρα επιτείνει αυτά τα συναισθήματα. Αλλά κυρίως, από προσωπικές καταστάσεις, αποφάσεις που πρέπει να πάρω, ζητήματα που εκκρεμούν, απρόοπτα που όλο σκάνε από το πουθενά. Και όλα αυτά συνοδεύονται από τη δική μου ελάχιστη πια υπομονή (πότε έγινα έτσι Θεέ μου;;;) , από μια πολύ άσχημη ψυχολογία και μια σωματική εξάντληση , που δείχνει ότι ο οργανισμός μου βαράει καμπανάκια....
Και όλο περίμενω να γίνει κάτι να αλλάξει η διάθεση, να μην χρειαστεί να κάνω όσα με πιέζουν, να αναβάλλω για λίγο ακόμα τις αποφάσεις, να αλλάξει ο καιρός, να καταλάβουν οι άλλοι τι με πειράζει. Όλο περιμένω από γύρω κάτι να γίνει. 
Όμως δεν μπορώ να συνεχίζω έτσι. Από πολύ μικρή ήμουν αισιόδοξη. Στις δύσκολες καταστάσεις πάντα έβρισκα μια διέξοδο, ένα λόγο να χαμογελάω. Μάλλον έτσι είμαι. Απλά παλιότερα ήταν πιο εύκολο να καθαρίζω τη μαυρίλα... 
Κι  όμως πλέον, έχω πιο πολλούς λόγους να χαμογελάω. Και αυτό είναι το κακό, ότι το  ξεχνάω. Συνέχεια το ξεχνάω. Κι αφήνω την απογοήτευση και την απιστία να με κυριεύουν. 


via

Τέλος όμως. Ξεκινάμε πάλι από την αρχή. Οι αποφάσεις λήφθηκαν, μπαίνουμε σιγά σιγά σε μια ρότα και είμαι βέβαιη πως, όπως τόσα χρόνια η λύση έρχεται πάντα από Εκείνον έτσι και τώρα. 
Τώρα σειρά έχει η ευγνωμοσύνη για όσα μικρά έχω κάθε μέρα μπροστά μου: τα πρωινά φιλάκια από τις μικρές μου, το χάδι από τον αγαπημένο, το καθημερινό φαγητό, την υγεία, τον καφέ με τη φίλη, τα ξαφνικά μηνύματα από τους φίλους, την ενωμένη οικογένεια. Κι αν συνεχίσω, η λίστα θα μεγαλώσει κι άλλο, κι άλλο...
Τώρα σειρά έχουν τα όνειρα, τα σχέδια, η ομορφιά της καθημερινότητας, η προετοιμασία για σκληρή δουλειά. 
Κι ακόμα περιμένω. Περιμένω τις διακοπές, περιμένω να με κάψει λίγο ο ήλιος, περιμένω να φάω καρπούζι στην παραλία, περιμένω να σβήσω τα 29 κεράκια μου, περιμένω να παίξω μπουγέλο με τις κόρες μου, περιμένω να πλέξω παρέα με τη φίλη μου, περιμένω να ξαναμάθω να βρίσκω μέσα μου κι όχι γύρω γύρω αυτό που νομίζω ότι λείπει, περιμένω να θυμηθώ ξανά πώς είναι να εμπιστεύομαι τη ζωή μου στο Θεό. 
Μερικές φορές πρέπει να φτάσουμε στον προσωπικό μας βυθό, να δούμε τι κρύβεται εκεί στα σκοτάδια, να αναμετρηθούμε μαζί του και να ξαναβγούμε πάλι στην επιφάνεια, στον φως του ήλιου και τη χαρά της ζωής.
 Αν είσαι κι εσύ ακόμα στο βυθό σου, μην περιμένεις άλλο. Βγες έξω. Το καλοκαίρι είναι εδώ, γεμάτο ήλιο και γαλάζιο ουρανό...



Σας φιλώ!

You Might Also Like

11 σχόλια

  1. :) Δεν χρειάζεται να σου πω πόσο σε νιώθω και ότι ταυτίζομαι!
    Όλα θα πάνε καλά Κατερίνα μου, να έχουμε δύναμη να αντέξουμε τα πάντα αυτό μόνο.
    Έχεις πολλούς λόγους να νιώθεις ευγνωμοσύνη, όλοι έχουμε. Ξυπνάμε κάθε πρωί ζωντανοί έχοντας δεύτερη ευκαιρία!
    Είσαι πολύ νέα ακόμα και έχεις ήδη μία υπέροχη οικογένεια δημιουργήσει και τη δουλειά σου!
    Τι να μου πούμε κι εμείς που μπαίνουμε στα 30 και μας έχουν έρθει όλα ανάποδα;; Αισιοδοξούμε γιατί αλλιώς.. χαθήκαμε!! Πολλά φιλιά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για όλους όσους αγωνίζονται τα πράγματα θα πάνε καλά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο! Το μόνο καλό είναι η οικογένεια Κατερίνα μου, γιατί κατά τα άλλα από δουλειά... ας μην τα συζητάμε καλύτερα! Είμαστε όλοι νέοι και με όνειρα και σίγουρα δεν θα πάνε χαμένα! Σε φιλώ γλυκά!

      Διαγραφή
  2. Αμα δεν ταιριάζαμε, δεν θα συμπεθεριάζαμε...!!! :-) Τα ίδια σκεφτόμαστε Κατερινάκι, και τα γράφουμε και ταυτόχρονα ;-) !!! Σε φιλώ και σου στέλνω γλυκές, αισιόδοξες αγκαλίτσες και χαμόγελα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι κουμπαρούλα!! <3 Το ξέρεις ότι με εμπνέεις! Φιλάκια πολλά κι από μένα!!

      Διαγραφή
  3. ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙ ,ΥΠΟΜΟΝΗ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ,ΨΗΛΑ Η ΚΑΡΔΙΑ ΓΕΝΝΑΙΑ ΠΑΙΔΙΑ!!!ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ ,ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΑΙΣ ΨΥΧΑΙΣ ΗΜΩΝ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κατερίνα μου, σου εύχομαι τα καλύτερα και είμαι σίγουρη ότι θα έρθουν, γιατί ελπίζεις σε Εκείνον που ποτέ δεν μας διαψεύδει...
    Καλή δύναμη! την έχουμε όλοι ανάγκη
    την αγάπη μου
    Αλεξία

    υγ :πολύ όμορφο κείμενο, να γράφεις, αν κρίνω από τον εαυτό μου λειτουργεί πολύ "αποσυμπιεστικά" :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ Αλεξία μου! Ναι και για μένα το γράψιμο είναι τρόπος διεξόδου, γι΄ αυτό και άνοιξα και αυτό εδώ το μπλογκάκι άλλωστε... ;-) Φιλάκια!!

      Διαγραφή
  5. Κατερίνα μου αν και δεν έχω τις δικες σου ρίζες στη πίστη για να με στηρίζουν και να με σηκώνουν στα δύσκολα πιστεύω στο Θεό και πιστεύω οτι όλα θα πάνε καλά! Τα παιδιά μας είναι η μεγαλύτερη ευλογία και η δύναμη να συνεχίσουμε!
    Σε φιλώ!
    Δέσποινα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Περιμένουμε πολλά και ελπίζουμε πως θα έρθουν περισσότερα.
    Φιλάκια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πολλές φορές νιώθω κι εγώ ότι πιάνω πάτο, ότι όλα γύρω μου είναι μαύρα, σκοτεινά! Όπως είπες όμως κι εσύ, όλοι μας έχουμε λόγους να ελπίζουμε πώς τα πράγματα θα φτιάξουν! Όλοι μας έχουμε λόγους να χαμογελάμε...έχουμε λόγους να είμαστε ευτυχισμένοι! Εκείνος, δίνει καθημερινά τις δοκιμασίες σ'αυτούς που ξέρει ότι θα το αντέξουν, για να βγουν ακόμα πιο δυνατοί! Χρειάζεται καθημερινός αγώνας...φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κουβεντούλα να γίνεται... Χαίρομαι να διαβάζω τα σχόλια σας!

MAMA ON FACEBOOK

Μαμαδο-blogs Member

It's all greek to you? Click here to translate!

FAMILIVES MAGAZINE

MAMA ON INSTAGRAM