Τα παιδιά μας και τα μάτια μας

1.5.14

Καλησπέρα φίλοι μου και καλό μήνα να έχουμε! Η ανάρτηση που ήθελα να κάνω σήμερα, δεν έχει καμία σχέση με αυτή που τελικά γράφω. Είχα σκοπό να μιλήσουμε για το Μάη και τα στεφανάκια μας. Όμως σήμερα έζησα την πιο τρομακτική εμπειρία της ζωής μου. Και θέλω να σας την πω, γιατί το κακό μπορεί να γίνει μέσα σε ένα δευτερόλεπτο.
Σήμερα το απόγευμα πήγα με τα παιδιά και τη γιαγιά τους στην πλατεία της Νέας Σμύρνης, που έχει έκθεση βιβλίου και λουλουδιών. Είχε όπως κάθε χρόνο, πάρα πολύ κόσμο, πατείς με πατώ σε. Βρήκαμε ένα πεζουλάκι και κάτσαμε να φάμε το παγωτό μας, ενώ δίπλα μας χόρευαν ποντιακούς χορούς.
Η Κωνσταντίνα στεκόταν ακριβώς πίσω μου, για να βλέπει  τους χορούς κι έτρωγε. Επειδή γινόταν πανικός, είχα όλη την ώρα το βλέμμα μου πάνω της. Κάποια στιγμή βλέπω ακριβώς πίσω από το παιδί και σχεδόν σκυμμένο από πάνω της, έναν τύπο φαλακρό, μελαμψό, που φορούσε μαύρη δερμάτινη καπαρντίνα. Ένα δευτερόλεπτο μόνο τον είδα και την ίδια στιγμή εντελώς ασυναίσθητα φωνάζω στην Κωνσταντίνα "έλα αγάπη μου εδώ να σου πω" κι εκείνη κάνει ένα βήμα μπροστά και την αρπάζω από το χέρι. Εγώ τον κοιτούσα διαρκώς, αυτός μου έριξε μόνο ένα βλέμμα και γύρισε την πλάτη κι έφυγε βιαστικά. Αυτό το δευτερόλεπτο και αυτό το βλέμμα του νομίζω δεν θα τα ξεχάσω ποτέ. Ήταν σαν να με είχε κοιτάξει ο ίδιος ο διάβολος.
 Δεν ξέρω τι ήταν αυτός ο άνθρωπος, ούτε θέλω να μάθω. Επίσης δεν μπορώ να σκεφτώ τι μπορεί να συνέβαινε αν εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή δεν είχα γυρίσει να τον δω. Αυτό που ξέρω είναι ότι έζησα την πιο τρομακτική στιγμή της ζωής μου, είδα ξαφνικά ζωντανό τον κίνδυνο να χάσω το παιδί μου. Κι ένιωσα ότι έχασα δέκα χρόνια από τη ζωή μου.  Αλλά επίσης ξέρω ότι έζησα κι ένα θαύμα. Αυτή τη στιγμή που γράφω, ειλικρινά το μόνο που νιώθω είναι μια απέραντη ευγνωμοσύνη στο Θεό, που γλίτωσε το παιδάκι μου κι εμάς, δεν μπορώ να φανταστώ από ποια κόλαση...
Αυτό που θέλω να σας πω μανούλες και μπαμπάδες, που διαβάζετε αυτές τις γραμμές είναι ότι οι καιροί που ζούμε, είναι πολύ πιο πονηροί από ότι μπορούμε να φανταστούμε. Το κακό μπορεί να γίνει μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Τα μάτια μας χίλια δεκατέσσερα κι οι προσευχές μας διαρκείς για τα παιδιά μας. Να τα φυλάει ο Θεός, γιατί δεν ξέρω ποιος άλλος μπορεί  να τα προστατέψει από την κακία αυτού του κόσμου. Δεν έχω τίποτα άλλο  να πω... 
Είμαι πολύ ταραγμένη... 
Σας φιλώ...











You Might Also Like

25 σχόλια

  1. πωπω.....ευτυχώς που γύρισες....αυτός είναι ο μόνιμος φόβος μου όταν βγαίνω με τα παιδιά μου....ή όταν η μεγάλη πάει βόλτα μόνη της.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βάσω μου πραγματικά μετά σκεφτόμουν ότι ο Θεός με φώτισε να γυρίσω και να τον δω εκείνη τη στιγμή... Δεν ξέρω πια, από τη μια δε γίνεται να είμαστε μπαμπούλες στα παιδιά, αλλά οι κίνδυνοι είναι αμέτρητοι... Φιλάκια

      Διαγραφή
  2. Είδες όμως πώς λειτουργεί το ένστικτο κάποιες φορές; Γύρισες την σωστή στιγμή! Ουφφφφφφφφφφφφφφφφφφφ!
    Μην το σκέφτεσαι πια! Απλά να έχουμε τα μυαλό μας και τα μάτια μας πάντα σε εγρήγορση. Δεν ησυχάζουμε ποτέ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι... Νιώθω ξαφνικά να έχω γεράσει είκοσι χρόνια... Ούτε στιγμή ησυχίας... Φιλάκια!

      Διαγραφή
  3. Καλησπέρα και καλό μήνα Κατερίνα, όση ώρα διάβαζα την ανάρτησή σου ήμουν συνεχώς ανατριχιασμένη! Πω, πω Χριστέ μου, φαντάζομαι το σοκ σου!
    Έχεις απόλυτο δίκιο, ένα δευτερόλεπτο αρκεί για να συμβεί το οποιοδήποτε κακό!
    Που έχουμε φτάσει...? Στο τέλος θα πρέπει να βάζουμε λουράκι (όπως στα σκυλιά) στα παιδιά μας για να τα βγάλουμε βόλτα!!! Τέλος καλό όλα καλά γλυκιά μανούλα!
    Καλό βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υποτίθεται ότι βγαίνουμε βόλτα για να τρέξουν λίγο... αν είναι να φοβόμαστε πια κι αυτό... τι να πω! Ευχαριστώ Μαρία μου ! Καληνύχτα φιλια!

      Διαγραφή
  4. Αυτό το φόβο έχω και εγώ όταν βγαίνω με τα παιδιά μου! Δε θέλω να αφήνω το χέρι τους, όταν απομακρύνονται αισθάνομαι λες και κάποιος θα μου τα αρπάξει και δε θα μπορέσω να κάνω τίποτα!
    Αγιο είχατε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πραγματικά Δέσποινα, αυτό πιστεύω κι εγώ, ότι μας φύλαξε ο Θεός... Να προσέχεις κι εσύ πολύ...

      Διαγραφή
  5. πω πωωωω.....ανατρίχιασα, σαν να το βλέπω μπροστά μου!! Δε θέλω να σκέφτομαι τι μπορεί να είχε συμβεί!!!! Αυτό ....τα παιδιά μας και τα μάτια μας!! Εμπιστοσύνη σε κανέναν...κυκλοφορούν πολλοί επικίνδυνοι άνθρωποι!! Τελείωσε όμως...εεεε καλό μου??? Ηρέμησε...και προσπάθησε να το βγάλεις από το μυαλό σου γιατί θα τρελαθείς!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ Κωνσταντίνα μου! Προσπαθώ να ηρεμήσω, με βοήθησε πολύ που το μοιραστηκα, να προσέχουν κι οι άλλες μανούλες,..Φιλάκια!

      Διαγραφή
  6. Πω ρε κοριτσάκι ανατρίχιασα και μόνο στην ιδέα. Θυμάμαι που μέχρι τα 12 μου (τώρα 29) και λόγω ότι μεγάλωσα σε επαρχία είχαμε τα κλειδιά έξω από τις πόρτες μέρα νύχτα. Σκέφτομαι πόσο ήσυχοι και ανέμελοι ήμαστε και ξαφνικά ένα καλοκαίρι δε μας άφηναν ούτε έξω από το σπίτι μας να παίξουμε χωρίς την επίβλεψη κάποιου μεγάλου! Τραγικό να μη μπορούμε ποτέ να είμαστε χαλαροί, ούτε για λίγο!

    Ευτυχώς για εσάς όλα καλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άντζυ μου, το 1995 σε ηλικία 9 χρονών, πήγαινα μόνη μου στο σούπερμαρκετ που ήταν 4 τετράγωνα από το σπίτι μου στον Πειραια. Τώρα, σκεφτόμαστε να τα αφήσουμε να τρέξουν στα δέκα μέτρα από μας... Πώς γίναμε έτσι...

      Διαγραφή
  7. Και εμένα με φοβίζει αυτό! ειδικά όταν είμαι κάπου με κόσμο και ξαφνικά μπορεί να σου φύγουν τα μικρά και να αρχίσουν να τρέχουν,,έτσι για πλάκα..νομίζουν ότι είναι αστείο, αλλά αργεί κάποιος να τα βουτήξει?...Παναγία μου! ούτε να το σκέφτομαι!! Ευτυχώς που πρόλαβες να γυρίσεις..ποιος ξέρει τι μπορεί να κάνουν η και να πουν! Αυτό που λες στο τέλος είναι όλη η ουσία στις μέρες μας ''να τα φυλάει ο Θεός'' γιατί δεν ξέρεις πια από που να φυλαχτείς με τόσα που συμβαίνουν!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το κακό είναι ότι δεν έχουν αίσθηση του κίνδυνου τα μικρά κι έτσι είναί πάνω μας όλη η αγωνία και η εγρήγορση. Δυστυχώς δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το ποιοι είναί εκεί που παίζουν ή τρέχουν τα παιδιά. Γι’ αυτο πιστευω οτι μονο ο Θεος τα φυλαει. Σε φιλω! Καλο απογευμα!

      Διαγραφή
  8. Μπράβο σου που δεν την εχασες απο τα ματια σου Κατερίνα!!! Αυτοι οι τύποι ψαχνουν τετοιες μερες που υπαρχει κοσμος για να κανουν τα εγκληματα τους. Εχω μια φιλη που μου εξιστορουσε προχτες μια παρομοια ιστορια. Μια γυναικα με μακρια καμπαρντινα και περουκα, εβαλε το παιδι μεσα στην καμπαρντινα και αρχισε να φευγει. Η μαμα ειδε απο μακρια την κοκκινη φουστα της κορης της και την κυνηγησε. Την πιανει και αρχιζει η αλλη πως ειναι δικο της το παιδι! Της τραβαει τα μαλλια η μανα και φευγει η περουκα. Τοτε μονο η αλλη εφυγε τρεχοντας και μπηκε σε ενα αμαξι που την περιμεναν.
    Εκανες πολυ καλα και εγραψες την εμπειρια σου γιατι πολλοι νομιζουν πως δεν γινονται τετοια πραγματα. Αντιθετα ομως,
    Θα μπορουσες αν εβρισκες και καποιον αστυνομικο να παε να τον ενημερωσεις ή να πας κσι τωρα και να τον περιγραψεις εφοσον τον θυμασαι. Η αστυνομια σε περιπτωσεις παιδιων παντα ευαισθητοποιειται.
    Μπραβο Κατερινα μου για αλλη μια φορα. Να μην ξαναζησεις τετοιες στιγμες ποτε σου ευχομαι!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η κουμπάρα μου εργάζεται στο Δήμο Ν.Σμύρνης και την ενημερωσα ήδη. Της εστειλα το λινκ σου.
      Αν κ ο τύπος δε νομιζω να ξαναπαει εκει αμεσα,τουλάχιστον να ειναι ενήμεροι οι υπεύθυνοι και να εχουν τα μάτια τους 14.

      Διαγραφή
    2. Δήμητρά μου καλημέρα! Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ που κοινοποίησες το λινκ και που το πες στην κουμπάρα σου. Γι αυτό ακριβώς κι εγώ το έγραψα, γιατί ήθελα να προειδοποιήσω τους γονείς. Εκεί στην πλατεία είναι ένας απέραντος παιδότοπος τέτοιες μέρες και γίνεται πανικός από κόσμο. Αυτοί οι παλιάνθρωποι, δεν ξέρω πως να τους χαρακτηρίσω, καραδοκούν σε τέτοιες περιπτώσεις. Καμιά μανούλα να μην το ζήσει ποτέ αυτό... Ανατρίχιασα πάλι και που διάβασα την ιστορία που έγραψες. Κι έχεις δίκιο, θα πάω στην αστυνομία. Τον θυμάμαι πάρα πολύ καλά, δεν νομίζω ποτε να ξεχάσω το πρόσωπο αυτό. Και πάλι σε ευχαριστώ! Φιλάκια

      Διαγραφή
  9. Βρε Κατερινάκι, τι αγωνία πέρασες κορίτσι μου! Η περιγραφή του από μόνη της είναι τρομακτική, πόσο μάλλον η στιγμή εκείνη. Ελπίζω να είσαι καλύτερα σήμερα. Καλά, με το σχόλιο από πάνω της Δήμητρας, έχω πάθει σοκ! Πολλά φιλιά κορίτσι μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σοφάκι μου σε ευχαριστώ,,, Δεν μπορώ να συνέλθω ακόμα είναι η αλήθεια αλλά το παλεύω... Θα πάω και στην αστυνομία, η Δήμητρα έχει δίκιο. Πολλή προσοχή! Σε φιλώ!

      Διαγραφή
  10. Ούτε να το σκέφτομαι δεν θέλω τι πέρασες....
    Το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι το παιδί ήταν δικό σου, και τι θέλω να πω με αυτό, πόσες φορές βγάζω βόλτα τα ανίψια μου, και σκέφτομαι πως αν συμβεί το οτιδήποτε τι ευθύνη έχω για τα "ξένα"¨παιδιά....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εβελίνα μου, τα μάτια σου εκατόν τέσσερα με το παιδί. Τα μικρά είναι απρόβλεπτα πολλές φορές κι οι κίνδυνοι που παραμονεύουν, πολλοί περισσότεροι από ό,τι νομίζουμε! Σε φιλώ!!!

      Διαγραφή
  11. Καλά και πολύ σωστά τα όσα λες, αλλά για να τα δούμε λίγο πιο ήρεμα τα πράγματα, ουσιαστικά τρόμαξες από την εμφάνιση του ανθρώπου, όχι επειδή έκανε κάτι κακό, έτσι δεν είναι ;
    Αν δηλαδή η πρότασή σου: "Κάποια στιγμή βλέπω ακριβώς πίσω από το παιδί και σχεδόν σκυμμένο από πάνω της, έναν τύπο φαλακρό, μελαμψό, που φορούσε μαύρη δερμάτινη καπαρντίνα." ήταν
    "Κάποια στιγμή βλέπω ακριβώς πίσω από το παιδί και σχεδόν σκυμμένη από πάνω της, μια καλοντυμένη, καστανή κυρία, που φορούσε μπεζ δερμάτινη καπαρντίνα." δεν νομίζω να σε φόβιζε τόσο.

    Όλα αυτά δεν τα λέω για να σε κατηγορήσω για κάτι, απλά για να τονίσω το γεγονός που λες κι εσύ ότι - έτσι κι αλλιώς - πρέπει να έχουμε τα μάτια μας 1114, αλλά και πως δεν πρέπει να κρίνουμε κάποιον μόνο απ' την εμφάνιση. Γιατί σκέψου, π.χ., ο άνθρωπος αυτός που έσκυψε πάνω από την κόρη σου να το είχε κάνει για να της δώσει απλά κάτι που της είχε πέσει και δεν το είχε δει ή ... ... ... για να διώξει μια σφήκα από κοντά της (δεν ξέρω ... ... ... κάτι αθώο και καλοπροαίρετο τέλος πάντων).
    Αγκάλιασε την κορούλα σου τώρα και προσπάθησε να ηρεμήσεις. Ό,τι κι αν ήταν, πέρασε.

    Με αγάπη,
    Δροσούλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δροσούλα μου καλησπέρα! Όλα αυτά που λες μου πέρασαν πάρα πολλές φορές απο το μυαλό. Και πραγματικά θα το χα πιστέψει. Άλλά αυτό το βλέμμα που μου έριξε και ο τρόπος που έφυγε ξαφνικά μόλις τράβηξα το παιδί, δεν με αφήνουν να ηρεμήσω. Γενικά δεν είμαι υπερβολική και όταν μιλανε στα παιδιά στο δρόμο ή στην παιδική χαρά, απαντάμε. Αλλά το χθεσινό ήταν κάτι άλλο... δέν μπορώ να στο περιγράψω με λόγια, ήταν σαν ένστικτο το να τράβηξω το παιδί κοντά μου. Ο λόγος που δημοσίευσα αυτό το συμβάν είναι για να προσέχουν όλοι οι γονείς, γιατί δυστυχώς δεν είναι ανύπαρκτοι αυτοί οι κίνδυνοι. Και τώρα που πλησιάζει καλοκαίρι είναί ακόμα πιο εύκολο... Φιλιά πολλά.

      Διαγραφή
  12. Φοβάμαι πάρα πολύ όταν είμαι έξω με την Δώρα!
    Μέχρι και από το χέρι που την κρατάω και περπατάμε, πιστεύω ότι κάποιος θα μου την αρπάξει και θα τρέχει!
    Από την άλλη πρέπει να το αντιμετωπίσω όλο αυτό, γιατί έχω σταματήσει να βγαίνω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. τοχω ζησει είναι τρομερο συναισθημα η διαισθηση μου λειτουργησε αυτόματα και μολις τελειωσε το περιστατικο ενοιωσα να καταρρεω λες και μου εφυγε η γη κατω απο τα ποδια χιλια φιλια !!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κουβεντούλα να γίνεται... Χαίρομαι να διαβάζω τα σχόλια σας!

MAMA ON FACEBOOK

Μαμαδο-blogs Member

It's all greek to you? Click here to translate!

FAMILIVES MAGAZINE