ΤΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ

19.5.13

Από τότε που απέκτησα παιδιά, εδώ και τρεισήμιση χρόνια δηλαδή, πάντα  όλες οι γιορτές, εκδηλώσεις, εκδρομές, μέρες γεμάτες τέλος πάντων, τελειώνουν επεισοδιακά. Αυτό που λένε "μου βγήκε ξινό", ε κυριολεκτικά. Δεν κατηγορώ τα παιδάκια μου, εννοείται, απλά όπου υπάρχει πολλή κούραση, τίποτα καλό δεν μπορεί να συμβεί, ειδικά σε αυτές τις τόσο μικρές ηλικίες.
Απλά μερικές φορές αυτά τα "ξινά" ξεσπάσματα, λειτουργούν και σαν χαστούκια. Για τη μάνα. Και για τον πατέρα. 


Eίναι αυτές οι ώρες, που μένεις ξάγρυπνη, γιατί βλέπεις ξαφνικά μπροστά σου να περνούν όλες οι επιλογές σου. Και να σκέφτεσαι, αυτό γιατί το έκανα έτσι; Την απόφαση αυτή γιατί την πήρα και δεν πήρα την άλλη; Πόσο ιδιοτελής ή ανιδιοτελής είμαι τελικά; Πόσο εγωισμό ακόμα κουβαλάω μέσα μου; Οι πράξεις μου πόσο πολύ έχουν επηρεάσει τα παιδιά μου; Οι επιλογές μου; Οι συνήθειές μου;

via


Οι γονείς ποτέ δεν πρέπει να εφησυχάζουν. Ποτέ. Ούτε δευτερόλεπτο. Όχι μόνο αναφορικά με τα παιδιά. Αλλά κυρίως με τον εαυτό τους. Η καλλιέργεια του χαρακτήρα, η δουλειά για να γίνουμε καλύτεροι, δεν πρέπει να σταματάει ποτέ. 
Ειδικά στις μικρές ηλικίες. Όχι μόνο η καλλιέργεια και το σμίλεμα του μικρού παιδιού, αλλά και του γονιού. Γιατί ποιος μπορεί να είναι σίγουρος ότι το παράδειγμά του - το μεγαλύτερο σχολείο για τα παιδιά- είναι το κατάλληλο;  Εγώ πάντως όχι. Τα ελαττώματά μου τα ξέρω, τις αδυναμίες μου το ίδιο. Εξίσου καλά όμως τις ξέρουν και τα παιδιά μου...


Και όλα αυτά με φοβίζουν. Νιώθω αδύναμη ώρες ώρες. Η ανατροφή, δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο... Πώς ξέρω αν κάνω σωστά; Πώς ξέρω αν άθελά μου έχω κάνει κακό; 
Ποια μάνα ή ποιος πατέρας μπορεί να καυχηθεί ότι κατέχει τα μυστικά της ανατροφής των παιδιών; Ποιος γονιός μπορεί να καθησυχάσει τον εαυτό του ότι τώρα η δουλειά του τελείωσε; 


via


Είναι τόσο βασανιστικά αυτά τα ερωτήματα... Όλα φαίνονται βουνό. Αυτό που θέλω, είναι να ξέρουν ότι τα αγαπάω. Και μέσα σε αυτή την αγάπη να μπορέσουν να ανθίσουν . 
Αλλά τελικά είναι τόσο δύσκολο. Είναι δυο ξεχωριστά ανθρωπάκια, μικρά, αλλά κανονικά ανθρωπάκια. Με το χαρακτήρα τους, τα θέλω τους -κι είναι τόσα πολλά- τον εγωισμό τους. Πώς να τα βολέψω όλα; Το βάρος του σμιλέματος και του συνταιριάσματος όλων μας, πέφτει πάνω μου. Αυτά δεν μπορούν. Πόσο δύσκολο είναι... Πόσο άπειρη και μικρή τελικά η μαμά. Η αγάπη τελικά μόνη της αρκεί; Το ελπίζω...
Θα κάνω μια προσευχή: Να με φωτίζει ο Θεός σε αυτό το δύσκολο έργο και να αναπληρώνει τις πολλές μου ελλείψεις...


You Might Also Like

8 σχόλια

  1. Πόσο δίκιο έχεις... Εμένα ξέρεις τι με φοβίζει πιο πολύ; Ότι ως μαμά πρέπει να κάνω τώρα κάποιες επιλογές (καθημερινές και "μικρές" αλλά καθόλου εύκολες, κάθε γονιός το ξέρει αυτό) αλλά θα περάσει πολύς καιρός μέχρι να διαπιστώσω αν ήταν όντως οι καλύτερες! Ας μας βοηθήσει ο Θεός που ξέρει καλύτερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σε καταλαβαίνω τόσο. Νιώθω και ζω ακριβώς το ίδιο κάθε μέρα αλλά σκέφτομαι πως αγαπώντας τις κάνω το καλύτερο που μπορώ. Και όταν χάνω την ψυχραιμία μου σταματώ για μια στιγμή και μετρώ και όλα είναι πιο ήρεμα...Όλες μας προσπαθούμε πάντα για το καλύτερο!
    Σου έχω ένα μικρό βραβείο. Όποτε θέλεις περνάς να το παραλάβεις! Με πολλή αγάπη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Ειρήνη μου και καλώς ήρθες στο σπιτάκι μου!! Διάβασα κάτι πολύ όμορφο σε κάποια από τις αναρτήσεις σου:ότι κάτι σωστό έχεις κάνει σίγουρα, γιατί αλλιώς τα παιδάκια σου δεν θα ήταν τόσο καλά. Λοιπόν, πιστεύω το ίδιο ακριβώς και δεν είναι καθόλου ματαιοδοξία. Είναι η πραγματικότητα, τα παιδιά μας δεν φυτρώνουν ούτε πέφτουν από τον ουρανό ως άγγελοι. Είναι ανθρωπάκια, που χρειάζονται δουλειά κι έχουν δυο γονείς από πίσω, που την κάνουν... Κι όπως μου έλεγε και κάποιος που ξέρει, τα παιδιά χρειάζονται γονείς με αυτοπεποίθηση για να γίνουν ισορροπημένοι άνθρωποι και να έχουν με τη σειρά τους κι αυτά αυτοπεποίθηση. Δεν τα κάνουμε όλα σωστά, προσπαθούμε όμως, κι αυτό λέει πολλά... πιστεύω. Ευτυχώς αυτές οι ώρες της κρίσης δεν κρατούν πολύ... Σ' ευχαριστώ για το βραβείο σου, θα το τιμήσω δεόντως, με την επόμενη ανάρτηση! Φιλάκια!!!

      Διαγραφή
  3. Αχ Κατερινακι,πονεμενη ιστορια...ποια μανα δεν τα σκεφτεται ολα αυτα;Και ναι,σιγουρα κανουμε λαθη,αλλα μονο στην προσπαθεια μας για το καλο τους.Εισαι εκει για αυτα και τους προσφερεις αγαπη.Μονο οταν μεγαλωσουν θα καταλαβουμε αν οντως καναμε το σωστο γιατι τοτε θα μας το ανταποδωσουν .τα φιλια μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όπως τα λες.... Προσευχή, αγάπη, και διαρκή αναζήτηση του δικού μας καλύτερου εαυτού...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κατερίνα μου...όντως πολύ δύσκολη δουλειά να μεγαλώνεις σωστά τα παιδιά σου. Είσαι σε διαρκή εγρηγορση και αναζήτηση! Μακάρι ο Θεος να μας δίνει δύναμη!
    Σε φιλώ
    Μαρίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Όλα όσα γράφεις με απασχολούν ομοίως καθημερινά. Όταν δε είμαι στα κάτω μου, που φεύγει ο έλεγχος, μπορώ και να βάλω τα κλάματα από την ανησυχία. Στο τέλος τέλος μια σκέψη μόνο με ησυχάζει: Δικά Του είναι τα παιδιά. Όταν τόσο λίγο μόνο μπορώ, πρέπει να φροντίσει. Αυτό ήταν το ντίαλ εξ αρχής :) Σε φιλώ! Καλή δύναμη και συναγωνιστικά σέβη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κουβεντούλα να γίνεται... Χαίρομαι να διαβάζω τα σχόλια σας!

MAMA ON FACEBOOK

Μαμαδο-blogs Member

It's all greek to you? Click here to translate!

FAMILIVES MAGAZINE