Την πάσαν ελπίδα μου...

31.1.13



Έρχονται στιγμές που δεν μπορείς ανθρωπίνως να κάνεις τίποτα. Η τρικυμία είναι τόσο δυνατή που το καράβι έχει γίνει καρυδότσουφλο και από στιγμή σε στιγμή βυθίζεται. Είναι εκείνη η ώρα που συνειδητοποιείς πόσο πεπερασμένες είναι οι δυνάμεις σου. Για μένα αυτή η στιγμή είναι πολύ δυσάρεστη. Νιώθω τόσο αδύναμη, τόσο μικρή, παραλύω ολόκληρη. Είναι η πλήρης απελπισία που γεμίζει όλο το είναι, ο φόβος για αυτό που δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις, που δεν ξέρεις τι εξέλιξη θα έχει, που δεν μπορείς να ελπίσεις τίποτα. Τίποτα;
"Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι"... Γιατί δεν το θυμάμαι; Γιατί επιτρέπω σε αυτή την απαίσια απελπισία να με παραλύει; Γιατί δίνω χώρο στην αδράνεια; Δεν ξέρω... Κι όμως δεν κρατάει λογαριασμό. Με το παραμικρό κάλεσμα έρχεται. Δεν ξέρω αν δίνει πάντα λύσεις. Τα σχέδια του Θεού είναι αλλιώτικα από τα δικά μας. Κι εγώ με το κοντόφθαλμο βλέμμα μου δεν μπορώ να τα συλλάβω στο σύνολό τους. Μόνο μετά από καιρό. 
Όμως η ελπίδα και η γαλήνη που προσφέρει η προσευχή, η απόθεση όλων στα πόδια του Θεού, είναι κάτι το καταπληκτικό. Ξαστερώνει το μυαλό. Πλέον μπορώ να σκεφτώ. Δεν είμαι παράλυτη, μπορώ να δράσω. 
Ίσως κάποιος πει ότι εντάξει, τα είπα και ξέσπασα. Όχι, δεν είναι έτσι. Είναι ένα θαύμα. Δεν είναι απλά ένα αίσθημα ξεσπάσματος. Είναι κάτι το λυτρωτικό. Νιώθω εκείνη την ώρα ότι όντως συνομιλώ μαζί Του, ότι πράγματι ακούει. Και όχι μόνο ακούει, αλλά ότι σκύβει και με σηκώνει από τα πατώματα που έχω πέσει κλαίγοντας και μου σκουπίζει τα δάκρυα. 
Οι δυσκολίες είναι παρούσες σε κάθε στροφή του δρόμου μας. Πιστεύω βαθιά ότι ο ρόλος τους είναι παιδαγωγικός. Αλλά πλέον πιστεύω ότι είναι και χτύπημα στην πόρτα της καρδιάς μας, από Αυτόν που περιμένει να Τον εμπιστευτούμε και να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τις κακοτοπιές.
Ρομαντικές σκέψεις ανόητης κοπελίτσας; Πάρτε το όπως θέλετε. Πάντως εγώ εχθές ένιωσα ένα χέρι να μου σκουπίζει τα δάκρυα και μια ειρήνη να παίρνει τη θέση της τρομερής ταραχής. 


You Might Also Like

5 σχόλια

  1. Οι δυσκολίεσς άρχισαν ,λένε, μετά την Πτώση του ανθρώπου από τον Παράδεισο... Μακριά από την ζωογόνα και προστατευτική Δύναμη του Θεού ,Πατέρα ,μακριά από την μακάρια και ανέμελη και αθάνατη Ευτυχία... Ετσι τώρα που πρέπει "ο άνδρας με τον ιδρώτα του να βγάλει το ψωμί του" και "η γυναίκα να γεννά με πόνους τα παιδιά της",όλα μπορεί να τύχουν και να συμβούν... Και ο "χαλαστής "που βρίσκει την αδύναμη ψυχή κουρασμένη ,τρέχει... να προλάβει, να κλονίσει, να γκρεμίσει, να ρίξει την θολούρα της απελπισίας για να κερδίσει έδαφος... Ομως "Μη φοβείσθε, Θαρσείτε ,Εγω νενίκηκα τον κόσμο" μας λέει απαλά η γλυκειά και πράα φωνή του Χριστού,Εκείνου που ήλθε να άρει τον σταυρό που μας βαραίνει, να πάρει τηνκούραση ,να δώσει Χαρά ,Ελπίδα και Ευτυχία χειροπιαστή μέσα από την αγάπη των αγαπημένων μας!Μέσα από αυτούς ας μάθουμε να βρίσκουμε τον Θεό για να γεμίζει η καρδιά μας γαλήνη ,να θυμόμαστε πως έχουμε ένα σκοπό στην ζωή μας ,και να μην αποκάνουμε στην προσπάθειά μαςνα τον φθάσουμε. Ας μην μας κλονίζει η μανία του κόσμου ,ας προχωρούμε πάντα με κέφι!!! Δεν ξέρω αν είμαι εκτός θέματος(!!!) αλλά επειδή καθημερινά αντιμετωπίζω το απότομο και σκοτεινό μονοπάτι της αποκαρδίωσης ,και δεν θέλω να υποκύψω, γιαυτό τα έγραψα !!! η μαμά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καθόλου εκτός θέματος! Ίσα ίσα που εγώ από εσάς παίρνω παραδείγματα δύναμης και συνεχίζω. Ξέρεις εσύ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καθόλου ρομαντική, ούτε ανόητη. Μόνο οι δυνατοί ξέρουν με την προσευχή τους να "ανοίγουν" τους Ουρανούς και να βιάζουν τη Χάρη να έρθει. Ας γίνει προσευχή μας να φτάσουμε πάλι σε αυτή την ευλογημένη ανεμελιά, σαν να είμαστε πάντα στην αγκαλιά Του, εκεί όπου καμιά ταραχή δεν χωρά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κατερίνα μου, έτσι είναι...συμφωνώ μαζί σε σε όλα...

    και θέλω να ομολογήσω πως νιώθω ένοχη που ξεχνάω τόσο συχνά το Χέρι που μου σκουπίζει τα δάκρυα...

    πολύ όμορφο κείμενο!
    την αγάπη μου, Αλεξία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κατερίνα μου δυστυχώς είμαστε αρκετά ''μικροί'' για να καταλάβουμε
    τα σχέδιά Του..
    ..αλλά ευτυχώς μας τα φανερώνει κάποια στιγμή ...
    αργά ή γρήγορα...όταν πια μπορούμε να τα δούμε ...
    μας δίνει δύναμη να τα αποδεχτούμε...
    και η ζωή συνεχίζεται!
    Και είμαστε πάντα ''κερδισμένοι'',
    ακόμη και αν ανθρωπίνως είναι δυσνόητο..

    Οι δοκιμασίες είναι για τους ''δυνατούς''..Μαθήματα ζωής για τους υπόλοιπους..


    Οσο ακόμη μπορούμε να προσευχόμαστε...θα βρίσκουμε την άκρη..
    Και για όταν δεν μπορούμε ..ό ένας ας θυμάται στην προσευχή του
    τον άλλο..
    Εύχομαι όλα να βρουν το δρόμο τους!

    υ.γ. Γι άλλη μια φορά, θησαυρός και τα λόγια της ,μανούλας σου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κουβεντούλα να γίνεται... Χαίρομαι να διαβάζω τα σχόλια σας!

MAMA ON FACEBOOK

Μαμαδο-blogs Member

It's all greek to you? Click here to translate!

FAMILIVES MAGAZINE

MAMA ON INSTAGRAM